روزگار جوانی
۱. امروز که نوبت جوانی من است مِی نوشم از آن که کامرانی من است عیبم مکنید، گرچه تلخ است، خوش است تلخ است، از آن که زندگانی من است! سالها پیش، یعنی حول و حوش سنه ۱۳۸۴ که کماکان دانشجوی دانشگاه آزاد تهران مرکز، ولی همچنان سرگردان بین ساختمانهای مختلف از جنوب شهر تا مرکز شهر تا غرب شهر تهران، بودم، در یک امتحان آخر ترم یک درس تخصصی یک استاد خیلی باحالی این شعر رو در آخرین صفحه و بعد از سوال آخر نوشته بود. شاید بگید ۲۱ سال پیش این حرف زیاد تاثیر گذار به نظر نمیاد اما باید گفت چرا. خیلی تاثیر گذار بود. خیلی خیلی تاثیرگذار بود. جامعه به این آزادی و فرهیختگی و وارستگی که در جامعه کنونی ناظر هستید نبود. خانواده ها و نرم های جامعه خیلی چیزها را عیب می کرد و قضاوت می کرد. موسیقی، فرهنگ، خانواده و تحصیل و همگی به مراتب با امروز تفاوت داشت. آنهم تفاوت معنا دار. قطعا شبکه های مجازی و جمیع اتفاقات جامعه امروزی رو بازتر و بهتر کرده است. شرایط اقتصادی را فاکتور میگیرم چون از حیطه کنترل من و مای مردم خارج بوده است. اون نسل (۲۱ سال پیش) اگه هر کدام با فاصله چند یا چندین سال هم برخی اشان از...
)
yahoo maile beta kheili khoobe :)
پاسخ دادنحذفkhubi az khudetone :))
پاسخ دادنحذفhasoodi be chi?! :(
پاسخ دادنحذفحسودي به يه رنگيت
پاسخ دادنحذفبه موندنت
به انتخابت
به ....
قصه ای مشابه تو دارم
فقط بغض دارم
منتها اون به من حسودی می کنه
صبر کن. به قول یکی که برات نوشته زمان می خواد
فقط می دونم که همه کار میشه کرد.
هم میشه زانوی غم بغل گرفت
و هم میشه در غیاب اونی که دوست داشتیم می بود، شادی و عشق رو تجربه کرد
صبر
من دوست ندارم دیگه به گذشته خودم فکر کنم
پاسخ دادنحذفعلت همین جوش هم عصبیه.
گفتم بهت. یک سال تمام هم صرفه می زدم.
فقط و فقط خاطره میمونه
همین کافیه
همونطور که تعهدی رفتگان نسبت به ما ندارند، ما هم به غیر از داشتن خاطرات و به یادشون بودن تعهدی بهشون نداریم
من اینطور فکر می کنم