دقت کردم به این نتیجه رسیدم که تقصیر خودمه که دنبال چیزی میرم که اذیتم کنه. مثل پیگیری خبر و سایر مواردی که مثل گاو دنبالشون می کنم اما اون چیز دیگری رو که خیلی دوست دارم و درش موفق هستم و به دردم میخوره رو اصلا به اون جدیت پیگیری نمی کنم. حتی هزینه زمانی و یا مادی کمتری هم براش می پردازم. این میشه که میگن یک ساعت تفکر از 70 (یا 100 یا 1000!) سال عبادت بهتر است. بی خود نیست اونوری ها مسلمون تر از مان! والا!
۱۳۸۸ آبان ۱۴, پنجشنبه
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
مادر
در آستانه پایان سال میلادی همی گفتم اینجا چیزی بنویسم از آنچه گذشت. اخیرا آواتار ۳ را بصورت سه بعدی به تماشا نشستم (دروغ چرا سینما لوکس بود...
-
آدمیزاد موجود عجیبی است. بیش از دو سال پیش خرسند از نارنجی پوش شدن و عضوی از آمازون بودن، بودم. اما اکنون دو صد چندان خرسندم که دیگر برای آن...
-
مجموعه فیلم های ماموریت غیر ممکن از جمله علاقه مندی های من بوده و هست. مشخصا به میزانی که در جوانی عاشق جمشید هاشمی پور بودم، در دو دهه اخی...
-
داستانی ادامه دار. در این 12 (یا شاید 13) سالی که از خارج از ایران و در دیار کفر روزگار می گذارنم و گاهی دیده میشوم، بارها شده است که به این...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر