پر داد و رفت

دمدمای غروب کنار يه ده قشنگ , توی دشت سر سبز يه <بابائی> وايساده بود.

می خواست مناجات کنه !روبه آسمون کرد و گفت : خدايا خودتو به من نشون بده !

يدفعه يه ستاره دنباله دار از اين ور آسمون به اونور آسمون پر کشيد !

طرف که تو باغ نبود دوباره گفت : خدايا با من حرف بزن !

يهو صدای چهچه يه بلبل سکوت دشتو شکست ولی ....

بازم گفت : خدايا لااقل يه معجزه نشونم بده !

يدفعه صدای گريه يه بچه که همون وقت بدنيا اومده بود , دشتو گرفت .يارو بازم نگرفت !

گفتش لااقل دستتو بزار روی سرم !

خدا از اون ور آسمون دستشو آورد گذاشت رو سر اون مرد .

مرد که حوصلش سر رفته بود با دستش پروانه سفيد خوشگلی که روسرش نشسته بود رو پر داد و رفت !