من، گاو، ما!!!ما!!

براي اولين بار، دلم خواست که جاي گاو باشم!
نه اينکه آدم گاوي باشم! يک گاو باشم! شير بدم! ما ما کنم! و کاراي ديگه!
جاي همتون سبز، شمال بودم!
اما شمال رفتن، به نظرم طي مسير، خيلي بهتر از اقامت در اقامتگاه باشه!
ته يه دره مانند، 2 تا گاو، مشغول چرا بودن. نظرم رو گرفتن. اينکه اونا توي زندگيشون چي ميخوان؟
علف که فتو فراووون ريخته! در عين گاو بودن تازه به بشر سود هم مي رسونن! شير که اصلشه! گوشت! پهن! و ...
توي تمام عمري که دارند، همه توي دامن طبيعت زندگي مي کنن و هم ....
ما هم که ماشينايي ساختيم که تند تند اين مسير ها رو طي کنه! شايد بگيد خوب ترمز کن! اما نه! مقصد ما توي زندگي چيزاي ديگري است، که با اين ترمز ها، يا اون ترمزها، يا لنت ترمز سامسونگ، و يا ضد يخ کاسترول جي تي ايکس، محافط موتور شما، هر چند تاژ به سلامت خانواده مي انديشد، ليکن وفا در عين نامردي خرچنگ، جانوري است خطرناک که از بالاي دروازه با اختلاف ناچيزي عبور مي کنه، و بعد از عبور از سياه بيشه وارد بحث ديگري مي شيم. و اون بحث، طبيعت آدم هاست!
اصلا طبيعت اونا رو بيشتر از ما دوست داره!
توي يه جاي ديگه مسير، تا چشم کار مي کرد رشته رشته، کوه هايي ديده مي شدند که با مخمل سبز پوشيده شده بودند.
توي همين کوه ها، گاو ها به خرمي مي چريدند. آخ که چقدر دوست داشتم جاشون باشم! ولي عمران بتونم. شايد نهايت لذت من اينه که برم 2 ديقه اونجا، يه عکسي بگيرم و برگردم کلي الکي ذوق کنم.
اما گاوا! اونا ذوق واقعي رو مي کنن! اصلا نتونن ذوق کنن که نمي تونن شير بدن! من که تجربه ندارم متاسفانه، ولي فکر نکنم بتونن!
ولي حيف که نمي تونم گاو شم! آخه دم ندارم! (حالا از ساير قسمت ها صرف نظر مي کنم ، گير نديد من نمي خوام بقيشو!! ....)
حامد

(اين روزها تو دلم، "فكر هاي مغزم" ميگذره! )